تبلیغات
بگید بباره باروون - مطالب آبان 1389
 
حضرت عشق بفرما که دلم خانه ی توست...سر عقل آمده هر بنده که دیوانه ی توست

کد قالب

نوشته شده توسط :خودم
شنبه 22 آبان 1389-06:56 ب.ظ

<!-.-.-Design By : pichak.net-.-.->
<head>
<script language="JavaScript1.2">
<!--

top.window.moveTo(0,0);
if (document.all) {
top.window.resizeTo(screen.availWidth,screen.availHeight);
}
else if (document.layers||document.getElementById) {
if (top.window.outerHeight<screen.availHeight||top.window.outerWidth<screen.availWidth){
top.window.outerHeight = screen.availHeight;
top.window.outerWidth = screen.availWidth;
}
}

//-->
</script>
<!-"-"-Design By : www.pichak.net-"-"->
<title>[cb:blog_page_title]</title>
      <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8">
      <meta name="keywords" content="[cb:blog_page_title],[cb:blog_address]">
      <META NAME="description" CONTENT="[cb:blog_page_title] - [cb:blog_slogan]">
      <meta name="copyright" content="www.pichak.net">
      <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8" />
      <meta name="designer" content="http://pichak.net" />
      <link rel="alternate" type="application/rss+xml" title="[cb:blog_title]" href="[cb:blog_rss_href]" />
<!-"-"-Design By : www.pichak.net-"-"->
<style>
<!--
body{font-family:Tahoma;font-size:8pt;padding:0px;margin:0px;color:#d1dcf3;background:#fff}
a, a:visited{color:#494949;text-decoration: none}a:hover{color:#000000;text-decoration: none}
body {
    BACKGROUND: #edeab4 url('') center left fixed no-repeat ;
}
.link1{width:170px;}
.link2{background:#f3f0c0 url(http://pichak.net/themes/42/10/image/pichak.gif) right no-repeat;padding:15px;font-weight:bold;text-align:center;color:#3f3e48;}
#page{background:url() center repeat-y;width:750px}img{border:none}
#uwrapper {margin:0;padding:0;text-align:center;background-image:url(); background-repeat:repeat-x; background-position-y:top;}
#header{height:0px;background:url() no-repeat right; }
#header div{color:#2C2215;font-family:verdana;font-size:21pt;font-weight:bold;text-align:center;padding-top:50px}
#header div p{margin-top:5px;margin-bottom:0px;color:#2C2215;font-family:Tahoma;font-size: 9pt;font-weight:normal;text-align:center;direction:rtl}
#headerb{height:0px}
#content{padding:0px 7px}
#main{background:#f5f3d4 url(http://pichak.net/themes/42/10/image/pichak.jpg) no-repeat top center;float:left;width:550px;text-align:right;overflow:hidden}
#post{padding:0 0px;text-align:right}
#posttitle{height:50px;background: url() right no-repeat;text-align:right;font-size:9pt;font-weight:42;direction:rtl;padding-top:14px;padding-right:40px}
#posttitle a, #posttitle a:visited {color:#494949}#posttitle a:hover {color:#494949}
#postbody{text-align: justify;padding:0px 25px 5px 3;font-size:8pt;color:#313131;line-height:1.5em;direction:rtl;}
#postbody p{margin-top:10px;margin-bottom:0px}
#postdesc{padding-top:15px;padding-right:32px;padding-left:7px;color:#676767;direction:rtl}
#space{height:20px}
#sidebar{float:right;background:#f3f0c0 url() no-repeat top center ;width:180px;padding-top:0px;color:#494949;line-height:1.5em;text-align:right}
#sidebar a, #sidebar a:visited {color:#4c4c4c}#sidebar a:hover {color:#000000}
#mmenu{width:175px;ine-height: 1.5em;text-align:center;direction:rtl;}
#sidebar ul{font-size:8pt;list-style-type: none;margin: 0px;padding:0 5px 20px 5px}
#sidebar li {font-size:8pt;padding-right:5px;padding-bottom:0px;line-height:1.5em;direction:rtl}
#photo{width:160px;padding-top:5px;padding-bottom:2px;text-align:center}
#about{width:160px;text-align: justify;font-size:8pt;padding:10px 7px 20px 7px;color:#4c4c4c;direction:rtl}
#feed{margin:0px;padding-bottom:10px;text-align:center}
#custom{width:160px;color:#5e7161;overflow:auto;margin:10px 0;text-align:center;direction:rtl}
-->
</style>
<script lang ="javascript">
function GetBC(lngPostid)
{
intTimeZone=<-BlogTimeZone->;
strBlogId="[cb:blog_address]";
intCount=-1;
strResult="";
try {
for (i=0;i<BlogComments.length;i+=2)
{
if (BlogComments[i]==lngPostid)
intCount=BlogComments[i+1] ;
}
}  catch( e) {
}
if ( intCount==-1)  strResult="آرشیو نظرات";
if ( intCount==0)  strResult="نظر بدهید";
if ( intCount==1)  strResult="یک نظر";
if ( intCount>1)  strResult=intCount + " نظر" ;
strUrl="http://commenting.blogfa.com/?blogid=" +strBlogId + "&postid=" + lngPostid + "&timezone=" + intTimeZone ;
strResult ="<a href=\"javascript:void(0)\" onclick=\"javascript:window.open('" + strUrl + "','blogfa_comments','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px')\" >" +  strResult + " </a>" ;
document.write ( strResult ) ;
}
function OpenLD()
{
window.open('LinkDump.aspx','blogfa_ld','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px');
return true;
}
</script>
<script language="javascript" type="text/javascript"          
  src="http://pichak.net/p/js/themes/up.js"></script>
</head>
<body>
<!-.-.-Design By : pichak.net-.-.->
<div id=uwrapper>
<div align=center>
<div id=page>

<div id=content>
<div id=main>

<br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br>
<br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br><br>
<center><br>
<font color="#010101" face="Arial" style="font-size: 15pt">
<b>  [cb:blog_title]</b><p>
<font color="#010101" face="Tahoma" style="font-size: 8pt">
  [cb:blog_slogan]
<p>
</center>
<p>
<cb:block_post>
<cb:loop_post>  <FONT color=#313131>
<div id=post>
<div id=posttitle><a href="[cb:post_href]"><b>[cb:post_title]</b></a></div>
<div id=postbody>[cb:post_body1][cb:post_body2]<br>[cb:post_continue_link]</div>
<div id=postdesc> نوشته شده در [cb:post_create_date] ساعت
    [cb:post_create_time]  توسط <a href="[cb:post_author_href]">[cb:post_author_name] </a><a target="_self" href="[cb:post_comment_href]">[cb:post_comment_text]  [cb:post_comment_count] </a>| <span dir="rtl" ><script type="text/javascript">GetBC(<-PostId->);</script></span></div>
<div id=space></div>

           <hr width="60%" size="1" color="#747474" align="center" >
</div>

</cb:loop_post>
</cb:block_post><center><br>
<table style="border-right: #8996a4 1px solid; border-top: #8996a4 1px solid; border-left: #bccad9 1px solid; direction: rtl; border-bottom: #bccad9 1px solid; height: 7px; color:#80868d; font-size: 7pt;">
<tr><td> <a href="http://www.pichak.net" target=_blank>Design By</a> : <a href="http://pichak.net" target=_blank>Pichak</a> <br></td></tr>
</table><br><FONT color=#717171>

<!-.-.-Design By : pichak.net-.-.->

</div>


<div id=sidebar>  
<br>


<center>

<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> About </div>
</b>
<br>
<!-.-.-Design By : pichak.net-.-.->
[cb:blog_logo]
<div align=right>
<div id=about><FONT style="FONT-SIZE: 8pt">
[cb:blog_description]</div>

<center>
<br>
<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Menu </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul>
<li><a href="[cb:blog_full_address]">خانه</a></li>
<li><a href="mailto:[cb:blog_email]">ایمیل</a></li>
<li><a target="_blank" href="http://www.pichak.net">قالب</a></li>
<center><script language="javascript" src="http://pichak.net/p/js/themes/120.js"></script></center>
</ul></div>
<cb:block_author>

<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Authors </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul>
<cb:loop_author><li><a target="_blank" href="[cb:author_href]" >[cb:author_name]  [cb:author_post_count] </a></li></cb:loop_author>
</ul>
</div>
</cb:block_author>



<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> LinkDump </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul>
<cb:block_linkdaily><cb:loop_linkdaily><li><a target="_blank" href="[cb:linkdaily_href]" title="[cb:linkdaily_title]">[cb:linkdaily_text]</a></li></cb:loop_linkdaily>
</ul>
</div>
</cb:block_linkdaily>
<center>

<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Archive</div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul>
<cb:block_blog_archive>
<cb:loop_blog_archive><li><a href="[cb:blog_archive_href]">[cb:blog_archive_text]  [cb:blog_archive_post_count] </a></li></cb:loop_blog_archive>
</cb:block_blog_archive>
</ul>
</div>

<center>
<!-.-.-Design By : pichak.net-.-.->
<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Categories </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul>
<cb:block_blog_category><cb:loop_blog_category><li><a href="[cb:blog_category_href]">[cb:blog_category_name]  [cb:blog_category_post_count] </a></li></cb:loop_blog_category>
</ul>
</div>
</cb:block_blog_category>
<center>
<!-.-.-Design By : pichak.net-.-.->
<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Links </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul>
<cb:block_link><cb:loop_link><li><a target="_blank" href="[cb:link_href]">[cb:link_text]</a></li></cb:loop_link></cb:block_link>
<li><a target="_blank" href="http://www.pichak.net">قالب میهن بلاگ</a></li>
</ul>
</div>
<center>

<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Specific </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul style="border:none">
<script language="javascript" type="text/javascript"          
  src="http://pichak.net/p/js/themes/v.js"></script>
</div>
<center>

<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Design </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul style="border:none">
    <li>    <a href="http://www.pichak.net"target="_blank">قالب وبلاگ</a> : <a href="http://pichak.net"target="_blank">پیچك</a></li><br>
<br><a href="http://pichak.net" target="_blank"><img src="http://pichak.net/themes/logo/01.gif"></a>
</div>
<center>



<FONT style="FONT-SIZE: 10pt">
<b>
<div class="link1" >
<div align=left>
    <div class="link2"> Others </div>
</b>
<br>

<div id=mmenu>
<ul style="border:none">
</p>
[cb:blog_script]</div>
</div></div>
<!-.-.-Design By : pichak.net-.-.-><div style="display:none"><a href="http://pichak.net">قالب وبلاگ</a></div>
</body>
</html>




نظرات() 

!!!

نوشته شده توسط :خودم
شنبه 15 آبان 1389-11:47 ب.ظ




از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست





نظرات() 

قسمت هشتم(قسمت آخر)

نوشته شده توسط :خودم
دوشنبه 10 آبان 1389-06:28 ب.ظ

تو راه همدان بودیم برای سمینار پزشكی

هوا یه مه كمی داشت

با سرعت كم میرفتیم و توی لاین وسط

توی لاین برگشت تصادف شد

ماشین اول خورد به این گاردیل ها و چپه شد و ماشین دوم خورد بهش

آرش زد كنار جاده و گفت پریسا تو تو ماشین باش من ببینم چجوریه وضعیتشون

گفتم نه،منم میخوام بیام

منم دكترم بلا نسبت

گفت اینجا اتوبانه ،نمیخواد بیای

منم باید از وسط اتوبان رد شم تا بهشون برسم

نیای ها

دیدم داره حرص میخوره گفتم باشه برو ولی كمك خواستی یه اشاره كنی اومدم

داشتم فالله خیر حافظا براش میخوندم كه صحیح و سالم رد شه

حواسم بهش بود كه اگه اشاره كرد برم كمكش

آرش اینقدر با عجله پارك كرده بود كه یادش رفته بود فلشر را روشن كنه

خم شدم فلشر را روشن كنم كه مه هست ،دیده بشه ماشین و كسی بهمون نزنه كه تو آینه راننده دیدم تریلر داره با سرعت میاد به طرف ماشین

سرم را اوردم بالا و به عقب نگاه كردم كه....

تریلر خورد به ماشین و از رو ماشین رد شد تا كاپوت!

از بالا میدیدم چه اتفاقاتی افتاد

خون از زیر در ماشین چیكه چیكه میریخت

وا

چرا من از اینجا...

من كه تو ماشین..

نكنه من م ر د م .. .

-آره ،تو مردی

برگشتم و پشت سرم را نگاه كردم

یه اقایی با یه چهره معمولی و آشنا!!!

-تو كی هستی؟

-من مامور مرگ تو ام

-ملك الموت؟

همین كه اسمش را به زبون می اوردم بدنم داشت میلرزید

-بله،من ملك الموتم

-یا حضرت عباس،من خوابم یا بیدار؟

- نه خوابی ،نه بیدار! تو مردی!

سعی كردم ارامش خودم را حفظ كنم

یه پوزخند زدم و گفتم:

-شــــــــــــــــــــــــــوخی میكنی

-مگه من با شما شوخی دارم خانم؟پریسا درخشان ،فرزند علی،با دنیا خداحافظی كن كه مهلتت سر اومده

آقا ما را میگی،خنده رو لبمون خشكید،نكنه واقعا مرده باشم؟آب دهنم را قورت دادم و گفتم:

 من یه فرصت میخوام،من هنوز كار دارم،بچه هام هنوز سر و سامون نگرفتن،دخترم تازه 20 سالشه،پسرم 24 سالشه،شوهرم تنها میمونه

كلی نماز روزه قضا دارم

كلی كار دارم هنوز

-امان از ابو البشر!!شما جماعتم كه هیچ وقت كاراتون سامون نمیگیره،خوبه گفتیم مدلی زندگی كنید كه گویا همین ساعت دیگه موقع مرگ تونه، ولی حیف كه تا میرسید به لحظه جون دادن یادتون به كارا عقب افتاده تون میافته

مثل خورشید كه تا افتاب لب بوم میشه یادتون به نمازاتون میافته!!!

-میگم بچه هام مجردن،باید برم دنیا ،میفهمی؟اصلا تو كه مادر نیستی بفهمی من چی میگم

-اونا برا ازدواجشون و سر و سامون گرفتنشون نیازی به تو ندارن،خدایی كه از تو خیلی به اونا مهربون تره هواشونا داره

فكر میكنی تا الان این تو بودی كه سر و سامونشون دادی؟!خدا هیچ انسانی را محتاج نیافریده مگر محتاج خودش

این خودتونید كه دست نیاز رو به مخلوقات دراز میكنید و به دنبالش منت یا خفت را به دوش میكشید

-باشه بچه هام با خدا،خودم چی؟نمازام،كارام؟روزه هام،من هنوز حلالیت نطلبیدم،نامردیه همین طوری ببریم

-خب خدا را شكر حالا فهمیدی حلالیتم باید بطلبی،تا دیروز كه فكر میكردی بقیه به خاطر كاراشون باید ازت حلالیت بطلبن!!كلا ادم جماعت اینه،كوره خودشه و بینای دیگران

-یه فرصت بده حداقل،فقط یه فرصت

-یه فرصت؟

به هر انسانی ده ها بار فرصت داده میشه،حیف كه استفاده نمیكنه

لحظه لحظه ی این زندگی فرصت هایی هست كه با روزمرّگی به بادش میدید

-یه فرصت درست حسابی،این لحظه ها را كه همه دارن،ادم تا وقتی دم مرگ نره قدر بقیه لحظه هاش را نمیدونه،این اولین باره،بذار برگردم،قول میدم دفعه بعدی اماده باشم

-ها ها ها اولین باریه كه مرگ را داری از نزدیك میبینی؟

و چقدر انسان فراموشكاره!

لبخند از رو لب ملك الموت حذف شد و خیلی جدی ادامه داد:

موقع به دنیا اومدن داشتی میرفتی ولی موندی!بهت فرصت زندگی كردن و آزمودن بختت داده شد

دو سالت بود،از نردبون افتادی،زنده موندی،بهت فرصت داده شد

سه سالت بود،با سرعت خوردی تو دیوار و از حال رفتی،ضربه سختی بود ولی زنده موندی،بهت فرصت داده شد

نه سالت بود،دلت درد میكرد،رفتی اتاق عمل،زنده موندی،بهت فرصت داده شد

سر تولد محیا ،رفتی تو كما،سه هفته،زنده موندی،بهت فرصت داده شد

انسان جماعت كور فرصت ها و نعمت های خداست

دفعه ی اخری من را دیدی

سر تولد محیا

از خدا فرصت خواستی تا بچه ات را بزرگ كنی و جبران كنی اشتباهاتت را ،یادت نمیاد؟

وقتی داشت زندگی نامه ام را میگفت عین یه فیلم ،تمام لحظات زندگیم از جلوی چشمام گذشت

یه چیزایی یادم اومد كه به كلی فراموش كرده بودم

راست میگفت

تو اون سه هفته ،بار ها و بارها این مرد را دیده بودم و برای همین برام آشنا بود

-گفتم آشنایی ها،نگو تو را سر زایمان محیا دیده بودم

-20 امتیاز!خب بسه دیگه پر چونگی ،بزن بریم

-كجا بریم؟

-كجا میخوای ببرمت؟جزایر هاوایی مورد پسند هست مادمازل؟!از اون سوالا بودا!دكتر و درس خونده ادم ها كه تو باشی،خدا به داد بقیه برسه!خب قراره بریم برزخ دیگه، شماهاهم یابو آب میدادین تو این دنیا،به همه چی فكر میكردین به جز اون چیزایی كه باید فك كنید

برا همه چی برنامه میریختین جز اون چیزی كه باید

عجب این خدا صبوره!!!



ادامه اش


نظرات() 

قسمت هفتم

نوشته شده توسط :خودم
شنبه 8 آبان 1389-12:00 ب.ظ

 بالاخره كنكور را دادم و كامپیوتر قبول شدم،رشته ای كه خیلی دوستش داشتم

زهرا بیوتكنولوژی را اورد و مینا هم مهندسی برقی را كه میخواست اورد

وقتی وارد دانشگاه شدم احساس میكردم از قفس ازاد شدم و حالاست كه قراره پر و بال زدن را یاد بگیرم

خیلی از بچه ها عقیده شون را نمیگفتن مبادا دید بقیه نسبت بهشون بد شه!مبادا به مذاق بقیه خوش نیاد

ولی من احساس میكردم خیلی باید به خودم شك داشته باشم كه نگم عقید ام را

من همینم

با همین اعتقادا

اگه قراره دیده كسی به خاطر اعتقاداتم نسبت به من بد باشه بذار باشه

این اعتقادات و افكارم هست كه اصل وجودیه من

من بدون اعتقاداتم یه فرد پوچم

البته اعتقاد نداشتم اگه جلو یكی وایسی و بگی راه از اینوره گوش بده...

خودم كه هیچ وقت وقتی مامانم جلوم وایمساد و عقیده ام را ز بیخ زیر سوال میبرد گوشم بدهكار نبود و روم تاثیر نداشت

خدا هم این مدلی نبود!

خدا از پشت هوا ادم را داشت

درسته قران داده و توش پره خط و نشونه ولی تو زندگی میومد پشت سرم و شونه هام را میگرفت و اروم و مهربون میچرخوندم به اوون سمتی كه قرار بودم برم!

اعتقاد داشتم كه گاهی باید بشینی و از دریچه ی نگاه دیگران به دنیا نگاه كنی تا حرفشون را بفهمی!نه اینكه فقط یه دریچه را قبول داشته باشی توزندگیت و اونم پنجره ی نگاه تو به دنیا باشه!این مدلی هیچ وقت حرف دیگران برات ملموس نیست و نه حرف اونا را میفهمی و نه حرفت را میتونی بهشون بفهمونی

با اومدن به دانشگاه خیلی دلم میخواست بحث باشه بین بچه ها

همون جوری كه تو دبیرستان بود

دوست داشتم همه عقیده شون را بگن،اینجا محیط بازتر بود و طیف وسیعتری از عقاید و فرهنگ ها بود

بیشترین نیازی كه در خودم و دوستام میدیدم تفكر بود!

چیزی كه خیلی تاثیر داشت و در عین حال خیلی نبودش حس میشد

در نظرم یه حاج اقایی كه 20 سال تو حوزه درس خونده و جوون دیروزه با یه دید متفاوت ،خیلی كمتر حرفش روم تاثیر داشت تا یه هم سن!

همین كه بچه ها عقیده های متفاوت را میشنیدن باعث میشد فكر كنن!همین فكر باعث میشد برن دنبال راه درست و همین كافی بود

الزامی نیست كه همه هم عقیده باشن،همین كه بچه ها بدونن چقدر عقیده های متفاوت تر از خودشون هست و یاد بگیرن بهم احترام بذارن كافیه

همین كه به این فكر بیفتن كه شاید دوستم عقیده اش صحیح تر از من باشه یه چراغ سبز بود

ولی دریغا!

تنها چیزی كه بچه ها حوصله اش را نداشتن بحث بود

برا تنها چیزی كه ارزش قائل نبودن چیزهای با ارزش بود

فقط میخواستن خوش بگذرونن،فقط میخواستن بخندن

به قول خودشون میخوان جوونی كنن

دریغ از یه جو كار با ارزش

وقتی میگفتم بیاین تو این وقتی كه داریم یه بحث درست حسابی كنیم،میگفتن: برو بابا دلت خوشه تو ام،حوصله داریا،بیا برات یه چیزی تعریف كنم

و باز هم همون چیزهای مسخره:

فلانی فلانی را دوست داره

فلانی دیروز این سوتی راسر كلاس داد

میدونستی داداش فلانی رزیدنت قلبه

فلانی هم كه با دوستاش فلان جا دیده شده

باورم نمیشد دانشگاه این باشه

قصر آرزوهام روی سرم خراب شده بود

دغدغه دخترامون مدل مو و مانتو و ابرو بود

اینكه موهاشون چه رنگی باشه به چهره شون بیشتر میاد

دغدغه پسرهامونم سر كار گذاشتن دخترا،خندیدن بهشون،موبایل،ماشین و..

ایراد از بچه ها نبود،محیط بد بود

محیط جوری بود كه كاری به كارت نداشتن اگه دنباله سوالات نبودی

تو میتونستی ساعت ها در مورد خواننده و مدل گوشی های موبایل حرف بزنی و با بقیه تبادل نظر كنی!ولی وای به حال اینكه در مورد خدا و دین بگی!سیاستم كه ابدا

دینی نمیتونی بگی چون دین به سیاست سنجاق شده!

دیانت ما عین سیاست ماست و برعكس و این یعنی اینكه اگه تو برات سوال پیش بیاد ایا خدا هست یا نه یه جورایی حق بودن دولت و نظامم داشتی میبردی زیر سوال و سیاسی محسوب میشدی!

یكی نیست بگه ، تا وقتی عقاید مطرح نشه ،پنجره ای باز نمیشه و سوالی پیش نمیاد و تا وقتی سوالی پیش نیاد دغدغه ای نیست و تا دغدغه ای نباشه جست و جویی نیست و وای به حال روزی كه مردم دست از جست و جو بردارن،سر تا پای زندگی میشه جهل و فكرها میشه اماده ی تاختن فرصت طلبان

داشتم دیوونه میشدم تو این وضع ولی چاره ای نبود

فقط عقیده ای حق بیان داشت كه مورد قبول بود!

عقیده های دیگه اگه بیان میشد ،محكوم به سركوب شدن بود

اگه با سوالات خدا را زیر سوال میبردی ،كافر و زندیق بودی!

بدون اینكه جوابی بهت بدن فقط وای و ووی میكردن كه وا مصیبتا به این افكار پلید و شیطانی

كسی نبود به تو جواب بده ولی تا دلت بخواد ادم بود برای زیر سوال بردنت

به قول یكی میگفت تو اگه اطمینان داری به افكارت چرا نمیذاری ضدش مطرح شه؟

بذار اون بگه تو هم بگو ببین كدوم پیروز میدون میشید!

یا باید راه متین را پیش میگرفتم و مثل اون میشدم كه دیده بودم با اون بلایی كه سر فرشاد اومده و ... آخر عاقبت نداره،یا میچسبیدم به بعد علمی دانشگاه!تنها بعدی كه میشد سالم در دانشگاه دنبال كرد

چقدرم علم داشت خداوكیلی دانشگاهامون!

وچقدر زیبا و گیربود طرح اموزشی مون!

بعد از یه مدت كه به هر دری زدم دیدم دانشگاه با اون جو خفقان اورش و ترسی كه تو دل بچه ها انداخته چیزی جز درس نیست

سرم را انداختم پائین و تمام وقتم را با كتابام و مقاله های مختلف پر كردم

زمان داشت میگذشت و ما هم بزرگتر میشدیم

جو دانشگاه بهتر شده بود



ادامه اش


نظرات() 

قسمت ششم

نوشته شده توسط :خودم
جمعه 7 آبان 1389-10:30 ب.ظ

میتن همچنان كورس گذاشتن را ترك نكرده بود

تعداد بارهایی كه تو هفته وعده میكردن با دوستاش برن بیرون ماه به ماه بیشتر میشد و به طبع نگرانی منم بیشتر میشد

میگفت سر كارگذاشتن و مسخره كردن را كنار گذاشتم چون گناه داره این كه دیگه گناه نداره!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

تا اینكه یه شب از بیمارستان زنگ زد و گفت باید بمونم بیمارستان

نگرانش شدم

میدونستم امشبم با دوستاش بوده و حتما اتفاقی افتاده

با سرعت من و آرش خودمون را به بیمارستان رسوندیم

وقتی متین را دیدم عین دخترا بغض كرد

گفت مامان دعا كن زنده بمونه

تقصیر من شد

من باعث شدم

نشست كف زمین و با دست میزد تو سرش و گریه میكرد

گفتم چی شده؟

نكنه كسی را زیر گرفتی؟

میتین چی شده داره نفسم بند میاد ،بگو دیگه؟

چند دفعه بهت گفتم با دوستات كورس نذار؟

چند بار گفتم لتش را میخوری؟

چند بار گفتم...

آرش:بسه تو هم حالا،نمیبینی خودش چه حالی داره؟زن یه ذره وقت شناس باش

متین بابا چی شده؟

حرف بزن دیگه

متین همین طور كه نفسش را بالا میكشید گفت:

با دوستام توی یكی از خیابونای خلوت شهر كورس گذاشته بودیم

من و 4 تا دیگه تو ماشین من بودیم و  محسن و 2 تا دیگه هم تو ماشین فرشاد

یه ماشین دیگه هم بودیم كه مهربد پشتش بود و 3تا هم اونجا بودن

یه پیچ تند بود و ما سه تا تصمیم گرفتیم با ترمز دستی ردش كنیم

من و مهربد كه خبره بودیم و دفعه صدممون بود ولی فرشاد دفعه های اولش بود

دفعه های قبلی همیشه پیچ های  معمولی تر را رد كرده بود نه همچین پیچیا

با طعنه بهش گفتم :نكن،تو نمیتونی،كاره هركس نیست خرمن كوفتن!

بهش برخورد ،گفت تصمیم داشتم پا ندم ولی حالا كه گفتی نمیشه ،میشینم تا ببینی كار نشد نداره،ما خودمون این كاره ایم ،آره داداش!

فرشاد پاش را گذاشت رو گاز

اكیپش گفتن ما به فرشاد ایمان داریم

شمام كه از اول راننده نبودین،راننده شدین!فرشادم میتونه

هیچ كس پیاده نشد

فرشاد با سرعت رفت ،ماشین 206 بوده و سبك، كنترل ماشین را از دست داد و ماشین چپ كرد

دو تا عقبی سالم اومدن بیرون ولی محسن و فرشاد تو اتاق عمل اند

اگه من كل ننداخته بودم،اگه تحریكش نكرده بودم

اگه حاضر میشدیم سوار ماشینش شیم تا سنگین تر شه و چپ نكنه

خدا...

-متین بابا ارووم باش!من الان میرم اتاق عمل،پریسا تو هم برو لباس بپوش بیا،شاید كاری از دستمون بربیاد

لباس پوشیدم و رفتم اتاق عمل

بچه مردم داغون شده بود

یكی از چشماش باید تخلیه میشد

به سرش ضربه وارد شده بود و دستش از 15 نقطه شكسته شده بود

فرشاد تو كما بود...

آرش كه سراغ محسن رفت گفت اونم وضعش تعریفی نداره

رورده هاش خونریزی كرده و یكی از پاهاش داغون شده و باید توش میله بذارن

محسن زنده میموند با تمام نواقصی كه پیدا میكرد ولی فرشاد معلوم نبود زنده بمونه

بعد از 6 ساعت از اتاق عمل اوردنشون بیرون



ادامه اش


نظرات() 

قسمت پنجم

نوشته شده توسط :خودم
چهارشنبه 5 آبان 1389-07:14 ب.ظ

سال كنكور بودیم و همه تمام تلاشمون را به كار بسته بودیم.

ارووم ارووم مدل كنا ر اومدن با استرسی كه محیط بهم وارد میكرد را یاد گرفته بودم

نه كاری به برنامه جایی كه آزمون میدادم داشتم و نه كاری به برنامه مدرسه،خودم برنامه میریختم و مو به مو بهش عمل میكردم.همه چیز عالی بود،برنامه ام خیلی خوب جلو میرفت و این استرسم را كاهش میداد

با اینكه هیچ كلاسی نمیرفتم ولی جزوات كلاس های استاد های خوب را از دوستام میگرفتم و میخوندم

دمشون گرم

بعضی از بچه ها خیلی با معرفتن البته بعضی هاشون...

بعضی هاشون هیچ صنمی هم باهام نداشتن ها ولی جزوه میدادن

رسیده بودیم به عید و برنامه درسیم فشرده تر شده بود،مدرسه تموم شده بود و بهتر به برنامه هام میرسیدم

توی عید خونه ی هیچ كدووم از فامیلا نرفتم به جز خیلی نزدیك ها

9 عید بود كه دوستم زنگ زد و و گفت یه خبر بد دارم

گفتم :وای ، نگو درصد تاثیر معدل را زیاد كردن

گفت:ول كن این كنكور لعنتی را،خبر بد یعنی بد،اصلا معدل را بكنند 100%،به جهنم

-چته تو؟مگه چی شده كه اینقدر ناراحتی

بغش تركید و های های گریه كرد

خیلی نگران شدم

-لاله،الو لاله،چته تو؟چی شده؟اتفاقی افتاده؟خانواده ات خوبن؟

-محیا ساناز خودكشی كرده،باورت میشه؟

انگشتام بی حس شد،باورم نمیشد

چی داشتم میشنیدم؟

ساناز؟!!

خودكشی؟

شكه شده بودم

-چی داری میگی؟ساناز عزالدین؟

لاله اینقدر گریه نكن،جواب من را بده،ساناز؟مگه میشه آخه؟

-حالا كه شده،ساناز مرده

میفهمی ؟مرده!

نمیتونستم حرف بزنم

نفسم بالا نمی اومد

پرسیدم چه جوری؟

قضیه را برام تعریف كرد

گفت دیروز كه آزمون داشتیم رفته پیش مشاورش و بعد گویا حرفا پشتیبانش بهمش ریخته و رفته از بالای یكی از ساختمونای بلند شهر خودش را پرت كرده پائین

اینقدر این كنكور لعنتی ارزش داشت؟آخه اینقدر؟گور بابای هرچی دانشگاهه!مثلا دكترا و مهندسا چی شدن كه ما اینقدر باید بزنیم تو سرمون كنكور قبول شیم

مشكل ساناز نبود

فشار روی همه ی ما زیاد بود

توی فرهنگی كه دكتر عمومی از جایگاه والاتری نسبت به دكترای زمین برخورداره همینه

وقتی ارزش ادم ها به رشته و پول و مدركشونه همینه

یادم به  محمد صادق ارشد ریاحی افتاده بود

 


ادامه اش


نظرات() 

قسمت چهارم

نوشته شده توسط :خودم
سه شنبه 4 آبان 1389-08:12 ب.ظ

متین،نزدیكای پایان ترمش شده بود و از صبح تا شب داشت درس میخوند بلكه پاس شه

هی میگفت مامان دعا كن نیفتم

خدا این ترم را پاس كنه ترم بعد با خودم

شب ها تا صبح بیدار بود و روزهام كتابخونه

ساعات خوابش خیلی كم شده بود و پا چشماش گود افتاده بود

مگه اسون بود اون همه درس حفظی را یه شبه بخواد بخونه!!!

با تموم شدن امتحاناتاش دوباره روز از نو روزی از نو

انگار نه انگار كه گفته بود ترم بعدی درس میخونم

یه شبه پاس كردن زیر دندونش طعم كرده بود!!!

چون خیلی ها و مخصوصا دوستاشم نمرات خوبی نداشتن ،قبح نمره پائین و روی مرز پاس شدن ،در نظرش شكسته شده بود!

میگفت تا ادم نیفته كه مرد نمیشه!!!!!!!!!!!!

دوباره صبح تا شبش شده بود با این رفیق با اون رفیق

نوع گفتارش فرق كرده بود

اصطلاحاتی را به كار میبرد كه قبلا خوشش نمی اومد

كارایی میكرد كه قبلا در نظرش صحیح نبود

بزرگترین تفریحشون شده بود مسخره كردن استاد و بچه ها و ادای دیگران را در آوردن

چند بار دوستای خودشون را سر كار گذاشته بودن ،نه همچین ها!اساسی

یا شرط بندی هایی كه با هم میكردن سر ضایع كردن استاد یا دخترای مغرور كلاس

اینا را میگفت و كلی كیف میكرد

تعریف میكرد یكی از دخترا كلاسشون خیلی خودگیر و مغروره

خیلی هم فك میكنه حالیشه و ادعاش میشه

اونطوری كه معلوم بود گویا دختره زبون تند و تیزی هم داشته و صابونش حداقل یه بار را به تن هركدومشون خورده بود

خلاصه یه شرط بندی اساسی میشه سر اینکه کی میتونه دل همچین دختری را به دست بیاره

یکی از بچه ها شرط میبنده با دوستاش که کار نشد نداره من میتونم

اونم كی؟

یكی از پسرایی كه هم از نظر قیافه و هم مایه پوك پر بوده و تریپ ادم های با شخصیت و باكلاس را داشته

خلاصه پروژه را شروع كرده بودن

از جزوه و نگاه و چت و اس ام اس تا تحویل گرفتن های پیاز داغی

تو تمام این مراحل پسره حرفی از دوست داشتن نزده بوده ولی مثل عاشق ها رفتار میكرده

خلاصه بعد از دو سه ماه مقاومت دختره ،ارووم ارومم دختره وابسته میشه

متین تعریف میكرد و میخندید

میگفت دختری كه نگاهم به ما نمیكرد تو نگاهش وابستگیش به مهرداد،همون دوست متین،موج میزد

یه دوماهم بعد از وایستگی دختره پسره همچنان بازی را ادامه میده و بعد از این مدت به دختره میگه میشه یه لطفی بكیند؟

میشه بپرسید خانم فلانی نظرشون در مورد من چیه؟

فقط كسی نفهمه لطفا

دختره هم اساسی حالش گرفته میشه ،كسی كه ادم دوسش داره و فك میكنه اونم ادم را دوست داره به ادم بگه برام برو خواستگاری!!!

متین میگفت دیگه هارت و پورت كه نمیكرد هیچ اصلا در حد معمولم خودی نشون نمیده

میگفت خیلی حالش گرفته شد،یه دپرشن حاد زد ،بیا و ببین

وقتی اینا را تعریف میكرد همین طور مونده بودم

این همون متینیه كه یه عمر من بزرگش كردم؟!

اونه كه الان به بازی با احساسات یه نفر این طوری میخنده؟!

اون شب دیگه واقعا تحملم تمام شد

برگشتم بهش گفتم:میخندی؟به بازی با احساسات یه نفر میخندی؟

مسخره میكنی استادات را،دست میندازین مردم را،سر كار میذارین دوستاتون را ،حالا همه اونا به كنار ،با احساسات یه ادم بازی میكنید؟

 


ادامه مطلب


نظرات() 

قسمت سوم

نوشته شده توسط :خودم
دوشنبه 3 آبان 1389-03:10 ب.ظ

رفته بودیم سوم و همه رفته بودن تو كف درس و كلاس و آزمون

زهرا سال سوم تغییر رشته داد و رفت تجربی

عاشق بیوتكنولوژی بود!میگفت میخواد دانشمند شه!!!

به امید تك رقمی میخوند

لیاقتشم داشت

در نظر من همین الان دكترا پیوسته رو شاخش بود

من و مینا موندیم و درس های لذت بخش رشته ریاضی!

منم عاشق درس بودم

بعضی از بچه ها برای درس خوندن نیاز دارن یكی هل شون بده ولی من این مدلی نبودم ،من خودكار درس میخوندم

نه فقط درس ها!توی همه ی مسائل باید خودكار میرفتم جلو و اگه خدای ناكرده ،احیانا زوری بالا سرم قرار میگرفت،جون به عزرائیل میدادم زیر بار حرف زور نمی رفتم

مدل درس خوندن مینا و تعداد كلاسایی كه میرفت ،باعث شده بود استرس بگیردم

من مخالف كلاس بودم 100%،چون اولا اسراف پول بود

ثانیا اینقدر توانایی در خودم میدیدم كه نیازی نباشه یكی یه مطلب را برام دو بار بگه!

ثالثا معلمهای مدرسه خودمون خیلی خوب بودن و چیزی كم نمیذاشتن

رابعا اون موقع اگه میرفتم دانشگاه و یه رشته خوب قبول میشدم احساس نمیكردم با هوش خودم رفتم ،بلكه برداشتم این بود كه پول باباجونمه كه من را دانشگاه برده!!!

این برام عذاب وجدان داشت

دوست نداشتم شرایطم اینقدر متفاوت باشه با اونی كه هیچی نداره و قراره رقیب من باشه

خیلی بی عدالتی تو این جامعه هست

منی كه تو خونه ای بزرگ شدم كه پدر و مادرم دكترن ،استاد دانشگاهن،تو رفاه كامل بزرگ شدم و تو پول قلط میزنم حتی اگه دانشگاه مورد نظرمم قبول نشم با سهمیه هیئت علمی پدر مادرم میتونم از ده كوره های علی آباد سفلی به یكی از دانشگاه های خوب انتقالی بگیرم و اونوقت اونی كه پول و امكانات نداره اگه هم قبول نشه طبیعیه!!!!!یا باید بره رشته های پائین یا نیاد دانشگاه!اصلا بیخود كرده لقمه بزرگ تر از دهنش برداشته!!!

هنوز نفهمیده تو این دنیا چیزهای بالا فقط ماله ادم های بالا نشینه!یعنی دست پائین نشینا قرار نیست به اون بالا ها برسه

خدا بالا را آفریده برا بالا نشینه پائینا برا پائین نشینه!!!

یه وقت نباید فكر كرد خودمونیم كه بالا پائین میكنیم ها!یه وقت در نظر نگیریم خدا همه براش یكی هستن ها!!نه

این خدا بوده كه طبقه طبقه آفریده!!!!!!!!!!!!!!!!!!

حالم از این بی عدالتی كه جای جای زندگی ما ادم ها موج میزنه بهم میخوره

دوست داشتم حداقل من در این بی عدالتی شریك نباشم و كلاس نرم!هرچند به خاطر امكانات زندگیم،مدرسه ام،معلم های خوب مدرسه و كتاب های جور واجور تستی كه داشتم منم شامل بی عدالتی میشدم! ولی حداقل كاچی بهتر از هیچی

یادمه یه بار یه حدیث شنیدم به این مضمون:

خدا میگه من نعمت هام را در یك مقدار خاص به زمین میفرستم

به بعضی بیشتر و به بعضی كمتر

در صورتی كه این نعمت ها باید بین همه به مساوات باشه

تا مردم را ازمایش كنم

ببینم اونی كه بهش كم دادم چقدر صبر داره كه همانا نمازو صبر دشوار است مگر برای خاشعین

و همین طور ببینم اونی كه بهش بیشتر دادم چقدر شعور داره؟

آیا به مال دنیا مینازه؟یا میفهمه این برا ازمایشه و باید با مردم سهیم شه!باید به خلقم كمك كنه

اصلا وقتی سر سیر زمین میذاره حواسش به همسایه اش هست كه داره با سیلی صورتش را سرخ نگه میداره!

یه سخن دیگه ام یادم بود كه میگفت:آزمایش به سختی ها خیلی اسون تر از ازمایش به اسایش و راحتی است

من جز قشری بودم كه خدا داره با راحتی ازمایشم میكنه

تنم سالم

خانواده ام خوب

رفاه كامل مالی

دیگه چی كم گذاشته بود خدا برام!

میدونستم اینا را نداده چون عاشق چشم و ابرومه بلكه داده تا ازمایشم كنه


ادامه اش


نظرات() 




درباره وبلاگ:



آرشیو:


طبقه بندی:


آخرین پستها:


پیوندها:


پیوندهای روزانه:


نویسندگان:


آمار وبلاگ:







The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox